Welkom op mijn website

Brasschaat is een klassieker in ons triatlonlandje en in het langeafstandswereldje... Vele toppers hebben daar legendarische strijden geleverd, Europees kampioenschap, ITU-circuit... Al jaren probeer ik daar te presteren. Het is me nooit echt gelukt. Ik heb er een rare band mee: vind het een zalige wedstrijd, het is een parcours dat me ligt maar nog nooit heb ik daar eens met een deftig resultaat kunnen uitpakken. Dit jaar hebben ze het roer volledig omgedraaid en gekozen voor een andere formule: kwartafstand (1,5km zwemmen, 40km fietsen en 10km lopen). Maw de Olympische discipline en dus met stayeren... Iets wat me totaal niet ligt en juist die wedstrijd kies ik eruit om mijn bittere pil van vorige week door te slikken. Vooraf interesseerde de uitslag me totaal niet. Ik wilde vooral weten of ik wel nog deftig power kon produceren op de fiets en of ik wel nog kon ‘afzien’. Ik wou dus vooral mijn gevoel checken met het oog op Ironman Zurich over een maand. De dagen ervoor heb ik dan ook niet stilgezeten en enkele pittige trainingen afwerkt. Fris stond ik dus niet aan de start maar nogmaals, het interesseerde me eigenlijk totaal niet de hoeveelste ik over de finishlijn strompelde.

Ik werd in de Open wedstrijd onverwachts 3de. Man man, ik moet een stayerkoers meedoen om eens op het podium te kunnen staan in Brasschaat. Een ding zat gewoon enorm mee. Het was pokkewarm en dan voel ik me automatisch meer in mijn sas. Laten we hopen dat de weergoden in Zürich eind juli zich meer laten inspireren door Brasschaat dan door Brugge. Een wereld van verschil voor mij. Het belangrijkste was dat, ondanks de vermoeidheid, ik een enorm goed gevoel aan de wedstrijd overhield. In de start moet ik weliswaar onmiddellijk redelijk wat afstand ...

Stijn is zopas 3e geworden in de Triathlon Brasschaat.
Later meer hierover...

Eindelijk een verslagje over mijn eerste finish van dit jaar. Brugge… Eindelijk kan ik kort zijn: slecht! Op mijn rapport zou een dikke onvoldoende tevoorschijn komen.

Ik keek toch wel een beetje uit naar mijn eerste confrontatie met enkele kleppers en dit met het oog op mijn hoofddoel in Zurich eind juli. Ik dacht dat ik goed uit de verf zou komen na een rustweekje… Het was voor mij een belangrijke test. Enkel voor het zwemmen was ik wat bang omdat ik uit ervaring weet dat ik meestal direct achter een goeie zwemblok nog wat stroef in het water ploeter.

Het zwemmen viel mee. De start zal nooit mijn ding worden maar ik zette als 11de van de Pro’s voet aan wal op een niet al te grote achterstand. Ik liep tevreden de wisselzone in, wetende dat ik eigenlijk continu zelf op kop gezwommen had en dat de armen, zoals verwacht, nog niet soepel ronddraaiden. Echter, eenmaal op de fiets voelde ik dat het een ‘njet’ zou worden. Mijn hamstrings voelden zo stijf aan dat ik helemaal niet goed zat op mijn fiets. Kracht zetten kon ik al helemaal niet. In plaats van op te rukken zakte ik als een pudding in elkaar. De koude en het toch wel hevige windje deden er nog een schepje bovenop zodat ik het gevoel had iedereen me voorbij vloog. Het ergste was dat ik er niets kon aan doen, hoewel ik conditioneel helemaal niet afzag. Ik kwam nooit op toeren. Ipv dichter te sluipen verloor ik 9 minuten, inderdaad NEGEN minuten, op de koploper en eindigde ik de fietsproef in zowat 25ste positie. Een historisch moment voor mezelf: ik had niemand ingehaald... Het looponderdeel verliep dan wel redelijk. Effen doorgeduwd, waarschijnlijk om mezelf wat moed in te praten ...

Time Management is tegenwoordig een belangrijke skill die goed staat op je cv… je kan er zelfs cursussen en lezingen voor volgen. Ik ga niet beweren dat deze vol bullshit staan want ik heb er nog geen enkel gevolgd maar ik weet wel dat vele werkende triatleten zeker niet direct nood hebben aan zo’n cursus. Meer zelfs, een groot deel zou trouwens perfect zo’n workshop aan ‘zakenmensen’ kunnen geven van hoe zij in voorbereiding op een triatlon hun trainingen plannen tussen de werkuren, karweitjes thuis, ‘quality time’ met het gezin, sociale contacten en ontspanning... In helse periodes moeten er keuzes gemaakt worden en begint men aan de verschillende zaken te knabbelen, meestal in omgekeerde volgorde van de opsomming beginnend... Tot er op een bepaald moment niet meer af te pitsen valt... En daar schuilt het gevaar want triatlon is veel meer dan fysiek super zijn. Je moet op het moment van de waarheid ook mentaal oersterk zijn om een gevecht tegen jezelf en ook een beetje tegen de klok natuurlijk te leveren.

Keihard trainen kan en MOET op sommige momenten, maar is ook super belangrijk de mentale weerbaarheid op punt te houden. Er zijn veel atleten die zich enkel met kilometers en af te werken uren bezig houden dat ze al de rest zo veel mogelijk links laten liggen... Een serieus risico! Men geraakt mentaal moe en van de minste tegenslag zit het er bovenarms op. Sommigen beginnen maanden op voorhand alles te laten vallen voor dat ene sportief doel met als gevolg dat ze in de laatste maand zich moeten forceren om het vol te houden... Op alle vlakken moet je opbouwen en triatlon is veel meer dan kilometers slikken. Echter, soms zijn er van die perioden waar je eigenlijk op voorhand nauwelijks weet ...

Ja, het is waar… afgelopen zaterdag ben ik tegen een schaap aan gereden en daardoor heb ik een smak op de grond gemaakt :-). Hoewel het hier mooi weer was, heb ik toch van het verlengde weekend geprofiteerd om een 4 tal dagen te gaan trainen in het nog warmere Grospierres, dat aan de voet van Les Montagnes d’Ardèche ligt. Het is daar ideaal voor mij om te trainen en een prachtige streek om te fietsen: lange beklimmingen (cols langer dan 15km) die vlot op te rijden zijn (niet te steil) en dus perfect zijn om er sterker van te worden. Alleen in één van de afdalingen stond plots, direct na een blinde haarspeldbocht, een kudde schapen zonder herder. Ik schrok me een bult. Onmiddellijk remmen was geen optie daar ik nog ‘in de bocht lag’ en dan zeker onderuit zou gaan... Echter die schapen verschoten blijkbaar even erg daar ze in alle richtingen begonnen te crossen. Tja, een paar ontwijken lukte nog, maar uiteindelijk liep er eentje te veel in de weg voor ik definitief tot stilstand kon komen... Ik ben er dus over gedonderd met een onzachte val op mijn linker schouder en heup als gevolg.

Ik moest toch even bijkomen nadat ik mezelf en de fiets van de weg verwijderd had. Daar lag ik dan op mijn rug in een stukje gras tussen de rotsen met rondom mij schapen die rustig stonden te grazen alsof er niets gebeurd was... Een automobilist, die van beneden kwam, had het zien gebeuren en stopte om te checken of alles oké was… Ik mompelde dat het wel meeviel en dat ik over enkele ogenblikken mijn weg zou verder zetten, gewoon even wou bekomen. Twijfelend maande die vriendelijke mevrouw me aan dat ik ook iets boven mijn wenkbrauw ...