Welkom op mijn website

Bedankt voor de vele felicitaties via verschillende kanalen en inderdaad... voor mij persoonlijk is het definitief gedaan met Ironman. Weliswaar met pijn in het hart want ik doe het nog enorm graag maar het is tijd om afscheid te nemen daar het erop lijkt dat de situatie niet zal veranderen. Echt tevreden ben ik natuurlijk niet met mijn resultaat (al heb ik nog geen uitslag bekeken). Ik voelde de dag ervoor al de bui hangen. 332 dagen zon hebben ze hier in Phoenix. Als ik van iets zeker was... Tja, ik had het kunnen weten. Al gans het seizoen is het ‘strontweer’ als ik een wedstrijd plan. Enkel in Brasschaat was het lekker warm, toevallig een wedstrijd die ik oorspronkelijk niet voorzien had en raar maar waar ook de enigste wedstrijd waar ik mezelf kon overtreffen. Ik heb de zon en warmte nodig, kijk maar naar het verleden. Trouwens een van de hoofdredenen waarom ik mijn ‘ultieme’ poging hier gepland had. Toen ze met zekerheid stevige rukwinden voorspelden, wist ik al dat het moeilijk ging worden om mijn PR (Personal Record) te verbeteren. Dit was echter voor mijn nog geen teken om zomaar het hoofddoel opzij te leggen en over te schakelen naar gewoon deftig finishen. Echter in mijn 3de ronde fietsen kregen we naast koude regen ook heel even hagel (heel ongewoon volgens de locals :-)) over onze kop waardoor ik helemaal verkrampte. Echter bij het aantrekken van de loopschoenen was ik verbaasd dat ik nog maar 5 minuten boven het schema zat... en toen de zon terug even kwam piepen, weigerde ik opnieuw de handdoek te werpen. De zonnestralen maakten de gevoelstemperatuur en mijn spieren terug wat warmer... Het liep vlot en ik had plots alles weer onder controle! Ik dacht dat mijn doorbijten beloond zou worden maar een ...

Oef, eindelijk is het zondag zo ver. Eind vorig jaar besliste ik om nog eens echt proberen in zo’n conditie te geraken waarmee ik mezelf met de echte profs kan meten, en misschien een allerlaatste poging te ondernemen om mijn persoonlijk record van 8u33 te breken. Arizona werd niet zomaar gekozen... In 2006 was het mijn eerste race in de Pro-division en waar ik toen het fietsrecord op mijn naam geschreven heb, 2008 was de editie waar alle miserie voor mijn onderrug begon... maar vooral, het was een unieke kans om de Foster Family nog eens te ontmoeten! Amy, hun 18jarige dochter zou ook voor het eerst een poging ondernemen de Ironman tot een goed einde te brengen... Ons verlof werd zo geregeld dat Lynn ook meekon en we erna eens echt vakantie konden nemen.

Minder mogelijkheden dan vroeger (werk terug al paar jaar fulltime ipv halftime) en deelnemers die sterker geworden zijn... Ik wist dat ik misschien wel voor een ‘Mission Impossible’ stond. Sinds januari stond alles in het teken van de wedstrijd van komende zondag... Een enorm lange opbouw met regelmatig periodes waar ik 2 disciplines half verwaarloosde om voldoende tijd te hebben om 1 onderdeel naar een hoger niveau te krikken. Buiten 2 verlengde weekends in het voorjaar, had ik maar 1 stage (oktober) van 6 dagen. Verre van ideaal maar ik wist op voorhand dat het zo zou zijn. Mijn vormpeil is gedurende het seizoen gestegen met een lichte dip in augustus/september... maar nu voel ik me goed, super... misschien zelfs beter dan ooit. Ik denk dat ik er klaar voor ben, zowel fysiek als mentaal... maar ik zal ook o zo blij zijn als het achter de rug is. Het is een enorm zwaar jaar geweest en zeker de laatste 6 weken was het soms dansen op een ...

De afgelopen jaren organiseerde mijn club, het Waregems Triatlon & Duatlon Team, een mountainbiketocht de dag na de ‘Ironman Hawaii’-nacht... Zo stonden wij die zondag telkens met zeer kleine oogjes de mountainbikers te ontvangen… Dit jaar hebben ze ons meer gespaard en gaat onze toertocht een week later door...

Hawaii... het was me weer een speciale editie en die wedstrijd heeft zijn naam weer alle eer aangedaan. Velen starten met zeer hoge verwachtingen en slechts zeer weinigen slagen erin. Marino 3de... super! Eindelijk lukt het hem daar eens... Frederik Van Lierde kan ook zeer tevreden terugblikken met een 14de plaats. Maar al de rest ontgoochelt toch een beetje... Maar dat is niet zo erg want het is te verwachten. Alleen weten we niet op voorhand welke personen een baaldag zullen beleven. De zware concurrentie die allemaal in een superconditie verkeren, het sauna-effect, het parcours en de onvoorspelbare wind zorgen voor de te verwachten selectie. ‘Hard tegen Hard’ is een toepasselijke term voor de wedstrijd in Hawaii, veel meer dan in andere wedstrijden en dan weet je dat er veel gaan sneuvelen in hun strijd om hun voorgesteld doel te bereiken. En dit geldt ook voor de vele age-groupers! De concurrentie daar is even groot en de race is zelfs nog meer onvoorspelbaar waardoor het eigenlijk onmogelijk is een duidelijke doel te stellen. Voor hen geldt vooral dit: ‘Het is alvast een superprestatie om daar aan de start te mogen staan en je moet er alles aan doen (geen onnodige risico’s nemen dus) om de magische finish op Allii-Drive mee te maken. Als je daar in slaagt, dan heb je iets unieks gepresteerd en mag je ALTIJD ...

Man, het is echt al 4 jaar geleden dat ik een laatste keer het beste van mezelf gegeven hebt op dat zalig eiland... Het is als een ‘Lost Island’: eens je er geweest bent, eens je de race meegemaakt hebt, wil je er altijd terug heen en het opnieuw eens beleven. Ik heb al lang de keuze gemaakt dat het niet meer voor mij zal zijn en dacht dat het gevoel met de jaren wel zou slijten. Niets is minder waar... Het is en blijft de ‘hoogmis’ van de langeafstandstriatlon... Het blijft me fascineren en het doet me nog steeds dromen. 3x ben ik er geweest, ik heb er zeer zalige dingen meegemaakt zowel op sportief vlak als ernaast toen vrienden meereisden om erna nog op onze manier de eilanden te verkennen. Ik heb er ook minder leuke momenten meegemaakt maar het zijn allemaal dingen die ik nooit meer van mijn leven ga vergeten. En ik denk dat dit zo is voor de meeste die de kans en het geluk hebben om de Ironman van Hawaii mee te doen of zelfs gewoon te beleven aan de zijlijn. Ik weet niet wat het is maar het doet je iets. Het is een magische race! Ooit wil ik die wel nog eens beleven aan de zijlijn... Als ik mensen ken die naar daar trekken zeg ik steevast 1 ding: ‘geniet ervan! Je wil wel presteren maar zorg er vooral voor dat je kost wat kost de finish op de legendarische Allii-Drive meemaakt en GENIET er vooral van want het is niet iedereen gegeven... ‘

Zaterdag is het weer zo ver... Rond 7u ’s morgens plaatselijke tijd zullen de paradijslijke en kleurrijke vissen de kust voor Kona-city op Big Island vermijden om geen ‘wasmachine’-gevoel te moeten meemaken veroorzaakt door een tweeduizendtal supermannen ...

De kogel is door de kerk... alhoewel ik nog twijfel. Ik ga en moet gewoon op zekerheid spelen en ga dus zondag niet naar Ieper afzakken om mijn triatlonpakske aan te trekken.

Ik voel me gewoon nog te zwak. Door het blijven pushen in Almere, waar mijn lichaam duidelijk nog niet helemaal hersteld was van de ziekte, heb ik een serieus ‘duwke’ gehad. Niet dat ik me nog ziek voel, niet dat ik nog spierpijn heb (heb ik nooit gehad) maar mijn ‘lijf’ is duidelijk nog in de war. Hoewel de bloedanalyses geen reden tot paniek aangeven, voel ik zeer goed dat ik moet luisteren. Uitgezonderd 2 lichte pogingen heb ik 2 weken na Almere moeten rusten... allez, niets doen. Deze week ben ik terug begonnen met wat sportieve activiteit maar echt trainen lukt nog niet, mijn lichaam laat het gewoon nog niet toe. Ik voel me al een pak beter dan een paar dagen geleden wanneer ik een of ander trainingspak (of broekske) aantrek maar ik ben duidelijk nog niet klaar om er eens een lap op te geven. Meer zelfs, ik vrees dat mijn deelname aan de triatlon in Ieper me terug de dieperik zou induwen waardoor het nog langer zou duren wanneer ik terug deftig kan trainen. Ik weet dat het seizoen voor de meeste gedaan is maar voor mij is dat helemaal niet het geval. Arizona baby... een van de hoofdredenen waarom ik er dit jaar terug ingevlogen ben en wil ik die wedstrijd ook niet in gevaar brengen moet ik leren luisteren... naar mijn lijf... naar wat ik als trainer denk en niet zoals ik als atleet zou willen denken. Dus... geen Ieper... en dat vind ik als atleet zeer spijtig...