Welkom op mijn website

Pff... zelden heb ik me tijdens een wedstrijd zoveel vragen gesteld. Waar ben ik eigenlijk in godsnaam mee bezig? De dag voor de wedstrijd voelde ik me eindelijk redelijk en hoopte ik dat de ziektekiemen volledig uit mijn lijf verdwenen waren. Ik had er zelf een goed oog op. Het feit dat ik die dag nauwelijks iets gedaan heb buiten genieten van een lang ontbijt met Gerrit Schellens en zijn vrouw, wat computerwerk in orde maken van op mijn bed en een 40tal minuutjes gaan losrijden, had me eigenlijk moeten doen inzien dat ik dat gevoel niet als waardemeter mocht gebruiken.

Geen enkel moment heb ik me goed gevoeld, mijn weerbaarheid was ver te zoeken. Ik bleef echter goed in de race en ik kon weer rekenen op een pak supporters en sympathie dat ik maar bleef proberen, in de hoop dat ik me na een tijdje wel wat beter zou voelen. ‘In Your Dreams’ moeten ze hierboven gedacht hebben... Een tweede reeks van buikkrampen met diarree als gevolg waren er te veel aan. Lopend op de 3de plaats, nee... strompelend heb ik de beslissing genomen om uit de wedstrijd te stappen. Ik heb de beslissing niet alleen kunnen nemen want ‘quitten’ vind ik verschrikkelijk. Direct de auto in en na een warme douche in het hotel had ik al enorm spijt van mijn opgave... maar ik moet eerlijk zijn met mezelf. Het ging niet meer, het was eigenlijk hoogtijd dat ik de knoop doorgehakt had want ik was misschien beter niet gestart...

Al in het zwemmen was ik mezelf niet. Ik heb nog nooit zoveel ‘kloppen’ gekregen en kon er precies niet aan het doen. Ik was precies een ‘watje’ in het water... letterlijk en figuurlijk. Er werd aan mij getrokken, ik werd ondergeduwd en ...

Dit weekend is het weer zover. Almere... Ik weet niet wat het is maar ik voel me er thuis... Ik zag er mijn eerste volledige triatlon, ik beleefde er mijn grootste succes en ook een van mijn grootste ontgoochelingen, ik zag er Schellens voor het eerst winnen... En misschien zie ik hem zaterdag ook voor het laatst winnen, al ga ik daar met nog een paar anderen toch proberen een stokje voor te steken :p. De Schellens zal er zeker klaar voor zijn en ik... tja, ik weet het niet... voel me (nog) niet super op dit moment...

Omdat het in Zürich mijn dagje helemaal niet was heb ik vrij snel de trainingen terug kunnen oppikken en stond ik nog aan de start van de kwarttriatlon in Izegem op 15 augustus. Ik wou mezelf nog eens pijn doen en daarvoor was zo’n kort, goed bezet stayerkoerske (waar je mag samenwerken tijdens het fietsen) ideaal. Ik ben er bovendien héél goed in geslaagd :-). Na een bevredigende zwembeurt viel ik vrij snel alleen in het fietsen. Normaal geen probleem maar gezien de stevige wind die er die dag over het Vlaamse land raasde, werd het me snel duidelijk dat het een lastige onderneming zou worden. Onderweg een aantal atleten snel opgepikt maar slechts 2 ervan konden volgen en slechts heel sporadisch overnemen. Gaan en blijven gaan was de boodschap... ik sloop dichter naar een toch wel iets grotere kopgroep maar geraakte er net niet bij. De stevige wind en de weinige vrijwilligers om te helpen hadden ervoor gezorgd dat ik veel meer energie verspeeld had op mijn tweewieler dan voorzien. Iets wat ik onmiddellijk voelde tijdens het lopen. Toen het bleek dat het niet mogelijk was om onderweg extra energie te bemachtigen, wist ik dat ik serieus ...

Pfff... mijn ‘optreden’ in Zürich was duidelijk geen hoogvlieger maar echt ontgoocheld kan ik ook niet zijn gezien de omstandigheden. Ik heb gevochten voor mijn plaats en voor mijn finish. Veel meer kon ik er niet uitgehaald hebben, al heb ik mijn conditionele capaciteiten van dat moment niet voluit kunnen benuttigen. Het feit dat ik 4 dagen later probleemloos samen met Luc Van Lierde enkele beloftevolle jongeren door de Vlaamse Ardennen (met oa de Patersberg) heb kunnen gidsen doet me beseffen dat ik niet te ontgoocheld mag zijn over mijn Zwitsers avontuur en dat ik tot veel meer in staat moet zijn. Een ketting is echter maar zo sterk als de zwakste schakel en die zat afgelopen zondag duidelijk ergens in de buurt van mijn darmen. Om de finish te bereiken was het mentale gevecht veel zwaarder dan het fysieke... Het was een strijd waarvan ik al vrij snel besefte dat ik die eigenlijk onmogelijk tot een goed einde kon brengen. Wat kon ik doen? Zomaar de brui aangegeven zou niet eerbiedig zijn voor al degene die mij gesteund hebben in de lange en veel te drukke voorbereidingsperiode. En dan al die vrienden en Belgische supporters langs de kant... Al moet ik misschien, aan de hand van de commentaren die een niet-bekende kennis van mij opgevangen heeft, beseffen dat wanneer je vrij snel weet dat het je dagje niet zal worden, de mensen minder moeite hebben om smalend te doen bij een DNF (Did Not Finish) dan bij een mindere finish!

Al van bij het veel te vroeg aflopen van de wekker (4u) werd mijn vast stramien doorbroken. Een eerste en onmiddellijk bezoek aan de ‘kleinste kamer’ was blijkbaar niet nodig. Voor de start moest ik helemaal niet naar het ‘groot’ toilet terwijl anders de wc-bril nooit ...

Brasschaat is een klassieker in ons triatlonlandje en in het langeafstandswereldje... Vele toppers hebben daar legendarische strijden geleverd, Europees kampioenschap, ITU-circuit... Al jaren probeer ik daar te presteren. Het is me nooit echt gelukt. Ik heb er een rare band mee: vind het een zalige wedstrijd, het is een parcours dat me ligt maar nog nooit heb ik daar eens met een deftig resultaat kunnen uitpakken. Dit jaar hebben ze het roer volledig omgedraaid en gekozen voor een andere formule: kwartafstand (1,5km zwemmen, 40km fietsen en 10km lopen). Maw de Olympische discipline en dus met stayeren... Iets wat me totaal niet ligt en juist die wedstrijd kies ik eruit om mijn bittere pil van vorige week door te slikken. Vooraf interesseerde de uitslag me totaal niet. Ik wilde vooral weten of ik wel nog deftig power kon produceren op de fiets en of ik wel nog kon ‘afzien’. Ik wou dus vooral mijn gevoel checken met het oog op Ironman Zurich over een maand. De dagen ervoor heb ik dan ook niet stilgezeten en enkele pittige trainingen afwerkt. Fris stond ik dus niet aan de start maar nogmaals, het interesseerde me eigenlijk totaal niet de hoeveelste ik over de finishlijn strompelde.

Ik werd in de Open wedstrijd onverwachts 3de. Man man, ik moet een stayerkoers meedoen om eens op het podium te kunnen staan in Brasschaat. Een ding zat gewoon enorm mee. Het was pokkewarm en dan voel ik me automatisch meer in mijn sas. Laten we hopen dat de weergoden in Zürich eind juli zich meer laten inspireren door Brasschaat dan door Brugge. Een wereld van verschil voor mij. Het belangrijkste was dat, ondanks de vermoeidheid, ik een enorm goed gevoel aan de wedstrijd overhield. In de start moet ik weliswaar onmiddellijk redelijk wat afstand ...

Stijn is zopas 3e geworden in de Triathlon Brasschaat.
Later meer hierover...