Archief

Ja, het is waar… afgelopen zaterdag ben ik tegen een schaap aan gereden en daardoor heb ik een smak op de grond gemaakt :-). Hoewel het hier mooi weer was, heb ik toch van het verlengde weekend geprofiteerd om een 4 tal dagen te gaan trainen in het nog warmere Grospierres, dat aan de voet van Les Montagnes d’Ardèche ligt. Het is daar ideaal voor mij om te trainen en een prachtige streek om te fietsen: lange beklimmingen (cols langer dan 15km) die vlot op te rijden zijn (niet te steil) en dus perfect zijn om er sterker van te worden. Alleen in één van de afdalingen stond plots, direct na een blinde haarspeldbocht, een kudde schapen zonder herder. Ik schrok me een bult. Onmiddellijk remmen was geen optie daar ik nog ‘in de bocht lag’ en dan zeker onderuit zou gaan... Echter die schapen verschoten blijkbaar even erg daar ze in alle richtingen begonnen te crossen. Tja, een paar ontwijken lukte nog, maar uiteindelijk liep er eentje te veel in de weg voor ik definitief tot stilstand kon komen... Ik ben er dus over gedonderd met een onzachte val op mijn linker schouder en heup als gevolg.

Ik moest toch even bijkomen nadat ik mezelf en de fiets van de weg verwijderd had. Daar lag ik dan op mijn rug in een stukje gras tussen de rotsen met rondom mij schapen die rustig stonden te grazen alsof er niets gebeurd was... Een automobilist, die van beneden kwam, had het zien gebeuren en stopte om te checken of alles oké was… Ik mompelde dat het wel meeviel en dat ik over enkele ogenblikken mijn weg zou verder zetten, gewoon even wou bekomen. Twijfelend maande die vriendelijke mevrouw me aan dat ik ook iets boven mijn wenkbrauw had... Tja, heb haar moeten uitleggen dat dat van iets anders was... De donderdag moest ik naar de SVS organisatie ‘Zee aan Sporten’ in Oostende om de schoolgaande jeugd te animeren... bij het laden van de camionette was ik over iets gestruikeld en met mijn hoofd ergens tegen gestoten met als gevolg een licht gapende wonde net boven mijn linker oog. De dokter heeft dat met zo’n strips moeten dichtplakken... De maandag was er trouwens ook een stukje van mijn tand afgebroken. Ik voelde niets maar voor de zekerheid direct de tandarts bezocht om het te laten fiksen… Ik denk wel dat ik van een ‘hell of a week’ kan spreken :-).

Toch heb ik daar goed kunnen trainen. Alleen wat minder kunnen lopen en vooral minder zwemmen... maar ik was er om mijn fietskilometers op te krikken. Alles bleek uiteindelijk mee te vallen en ik zag er naar uit om komende zondag mezelf eens te testen op het BK halve triatlon in Leuven. Mijn eerste triatlon... echter, eens in België kreeg ik zowel van de dokter als van mijn osteopaat een negatief advies om te starten. Er was toch het een en ander getoucheerd en direct een maximale inspanning doen lijkt te veel risico’s in te houden die ervoor kunnen zorgen dat het stukken langer kan duren voor ik terug 100% ben... En daar ik in de Ironman Zürich de ‘echte’ professionals het leven zuur wil maken, kan ik zo iets midden in mijn voorbereiding missen als kiespijn want als je geen prof bent kan je alleen maar trainen buiten de uren van de dagtaak. Ach, jammer natuurlijk want ik keek ernaar uit... fietsen en zwemmen zou wel lukken, lopen... tja... Spijtig maar het is nu eenmaal zo. Het is mijn lot en ik ben er al in berust. Mijn ganse ‘sportieve’ carrière zit doorspekt met zo’n ‘verhalen’... af en toe kwam daar ook eens een supermoment uit… daar ga ik voor!