Oef...
Brasschaat is een klassieker in ons triatlonlandje en in het langeafstandswereldje... Vele toppers hebben daar legendarische strijden geleverd, Europees kampioenschap, ITU-circuit... Al jaren probeer ik daar te presteren. Het is me nooit echt gelukt. Ik heb er een rare band mee: vind het een zalige wedstrijd, het is een parcours dat me ligt maar nog nooit heb ik daar eens met een deftig resultaat kunnen uitpakken. Dit jaar hebben ze het roer volledig omgedraaid en gekozen voor een andere formule: kwartafstand (1,5km zwemmen, 40km fietsen en 10km lopen). Maw de Olympische discipline en dus met stayeren... Iets wat me totaal niet ligt en juist die wedstrijd kies ik eruit om mijn bittere pil van vorige week door te slikken. Vooraf interesseerde de uitslag me totaal niet. Ik wilde vooral weten of ik wel nog deftig power kon produceren op de fiets en of ik wel nog kon ‘afzien’. Ik wou dus vooral mijn gevoel checken met het oog op Ironman Zurich over een maand. De dagen ervoor heb ik dan ook niet stilgezeten en enkele pittige trainingen afwerkt. Fris stond ik dus niet aan de start maar nogmaals, het interesseerde me eigenlijk totaal niet de hoeveelste ik over de finishlijn strompelde.
Ik werd in de Open wedstrijd onverwachts 3de. Man man, ik moet een stayerkoers meedoen om eens op het podium te kunnen staan in Brasschaat. Een ding zat gewoon enorm mee. Het was pokkewarm en dan voel ik me automatisch meer in mijn sas. Laten we hopen dat de weergoden in Zürich eind juli zich meer laten inspireren door Brasschaat dan door Brugge. Een wereld van verschil voor mij. Het belangrijkste was dat, ondanks de vermoeidheid, ik een enorm goed gevoel aan de wedstrijd overhield. In de start moet ik weliswaar onmiddellijk redelijk wat afstand prijsgeven, maar ik weet dat dat mijn ding al helemaal niet is. Uiteindelijk verlies ik na 1500m niet zoveel zoals in het verleden op de betere vissen. Bovendien had ik het gevoel dat het wel soepel draaide en dit nog langer kon volhouden... Eenmaal op de fiets voelde ik onmiddellijk het verschil met de week ervoor. Power ten over... Ik kon blijven gaan en heb mijn benen een paar keer goed getest. Nu heeft niemand me ingehaald en ben ik samen met degene die ik onderweg opraapte helemaal naar voor kunnen fietsen. Ik denk niet dat ik al ooit meegemaakt heb in zo’n koers met de kop van de wedstrijd de laatste wisselzone binnen te komen.
Het aantrekken van mijn loopschoenen verliep ook al een pak vlotter en als 2de van het omvangrijke peloton begon ik aan de loopproef. Al snel schoten me enkelen voorbij... tja, die rappe mannen hadden er duidelijk zin in. Volgen was geen optie, want dan zou ik over mijn toeren moeten gaan. Ik wist echter ook dat ik dat tempo heel lang kon volhouden en dat ik zeker niet zou stilvallen. Iets over halfweg liep ik in 7de positie en plots begon ik tijd terug te nemen op mijn voorgangers. Ik vermoed dat zij wat gas moesten teruggeven terwijl ik juist op het juiste ‘toerental’ begon te draaien. Zo liep ik plots 3de vlak voor de 2de passage aan de finishlijn. Tot mijn verbazing zag ik de nummers 1 & 2 al binnenlopen terwijl we onmogelijk al 10km afgelegd konden hebben... mijn gevoel was juist. Blijkbaar hebben we iets te weinig gelopen... jammer want ik weet dat ik nog niet aan het einde van mijn Latijn was. Maar eigenlijk kon het me niet schelen. Ik was vooral blij dat ik me terug goed voelde en dat Brugge duidelijk een ‘accident de parcours’ was. Voor mijn kopke kan dat tellen. Bovendien was de 3de plaats een onverwachtse leuke opsteker...
Zij die nog een beetje gaan bijtrainen groeten u!